Yunanistan’ın CCC olan ve ‘çöp’ statüsünde görülen notu, daha da indirilerek C’ye çekildi. Açıklamada, bu notun “kısa vadede temerrüt hayli olası” görüşünü ifade ettiği belirtildi.

Fitch, Yunanistan’ın Avrupa Birliği ile yaptığı anlaşma doğrultusunda yatırımcılara satılmış tahvillerin geri ödemelerinde yüzde 53 kesinti yapılıyor.

Yunan hükümetinin geri ödemelerinde 107 milyar euro kesinti sağlayan bu düzenleme, kuruluşun değerlendirmesine göre ‘sınırlı temerrüt’.

Atina yönetimi ise bu notun teknik bir yaklaşımı yansıttığını; Salı günü ilan edilen AB anlaşmasının gelecek ayki geri ödemelerin yapılmasını, böylece temerrüdü önlediğini savunuyor.

Yunan parlamentosu bugün söz konusu anlaşmayı oylayacak.

Paketin öngördüğü yeni kesintilere ve ekonomi siyasietine getirilen kısıtlamalara karşı çıkan binlerce Yunan ise başkent Atina’da yeni bir gösteri düzenlemeye hazırlanıyor.

Fitch şimdi, kurtarma paketi içinde yer alan, yatırımcıların ellerindeki tahvilleri yeni vade ve faiz koşulları öngören tahvillerle takas etmesine yönelik anlaşmanın, yatırımcılar nezdinde ne ölçüde kabul göreceğini gözlemlemek istiyor.

Bunun ardından ülkenin notunun yeniden gözden geçirileceği açıklandı.

Fitch, geçen ay sonunda da euro bölgesindeki altı ülkenin notlarını düşürmüştü.

Böylece Belçika AA, Slovenya A, İspanya A, İtalya A-, İrlanda BBB+ ve Kıbrıs BBB- kademesine indirildi.

Bu ülkeler dışında Fransa (AAA-) ve Portekiz (BB+) Negatif Görünüme sahip. BBC Türkçe

Why Russia needs to rebuild its military.

In a world of upheaval there is always the temptation to resolve one’s problems at another’s expense, through pressure and force.

It is no surprise that some are calling for resources of global significance to be freed from the exclusive sovereignty of a single nation. This cannot happen to Russia, not even hypothetically.

In other words, we should not tempt anyone by allowing ourselves to be weak. We will, under no circumstances, surrender our strategic deterrent capability. Indeed, we will strengthen it.

We will not be able to strengthen our international position or develop our economy or our democratic institutions if we are unable to protect Russia.

We see ever new regional and local wars breaking out. We see new areas of instability and deliberately managed chaos. There also are attempts to provoke such conflicts even close to Russia’s and its allies’ borders. The basic principles of international law are being degraded and eroded, especially in terms of international security.

Under these circumstances, Russia cannot rely on diplomatic and economic methods alone to resolve conflicts. Our country faces the task of sufficiently developing its military potential as part of a deterrence strategy. This is an indispensable condition for Russia to feel secure and for our partners to listen to our country’s arguments.

We have adopted and are implementing unprecedented programs to develop our armed forces and modernize Russia’s defense industry. We will allocate around 23 trillion rubles for these purposes over the next decade. This is not a militarization of the Russian budget, however.

Our goal should be to build a fully professional army. Servicemen must have a full package of social benefits adequate to their enormous social responsibility.

It’s clear there have been plenty of discussions over the amount and timing of this large-scale financing. The goal of creating modern armed forces and of comprehensively strengthening our defensive potential cannot be put off.

In fact, our defense centers and enterprises have missed several modernization cycles in the last 30 years. Yet we have made great strides in reforming the army. High-readiness forces manned with contract soldiers have been formed in all strategic areas. Self-sufficient units have been created. A unit of this type carried out the peace enforcement operation in Georgia in 2008 and defended the peoples of South Ossetia and Abkhazia.

Our navy has resumed its presence in strategic areas of the world’s oceans, including the Mediterranean.

So what does the future have in store for us? The probability of a global war between nuclear powers is not high, because that would mean the end of civilization. Nobody will dare launch a large-scale aggression against us.

High-precision, long-range conventional weapons will become increasingly common. An important, if not decisive, role in determining the nature of armed conflict will be played by the military capability of a country to counter space or information-related threats, especially in cyberspace.

We must also take resolute steps to strengthen our aerospace defenses. We are being pushed into action by the U.S. and NATO missile defense policies. A global balance of forces can be guaranteed either by building our own missile defense shield — an expensive and to date largely ineffective undertaking — or by developing the ability to overcome any missile defense system and protect Russia’s retaliation potential, which is far more effective. Russia’s military and technical response to the U.S. global missile defense system and its European section will be effective and asymmetrical.

Similarly, the activities that the world’s leading military powers have initiated around the Arctic are forcing Russia to secure our interests in that region.

Some people argue that rebuilding our military-industrial complex will saddle the economy with a heavy burden, the same burden that bankrupted the Soviet Union. I am sure this is profoundly delusionary.

The USSR collapsed due to the suppression of natural market forces in the economy and long-running disregard for the interests of the people. We cannot repeat the errors of the past.

The huge resources invested in modernizing our military-industrial complex and re-equipping the army must serve as fuel to feed the engines of modernization in our economy, creating real growth and a situation where government expenditure funds new jobs, supports market demand, and facilitates scientific research.

We will be resolute in eliminating corruption from the defense industry and the armed forces, ensuring that punishment for those who fall foul of the law is inevitable. Corruption in the national security sector is essentially treason.

We must rely on the very latest developments in the art of war. Falling behind means becoming vulnerable. It means putting our country and the lives of our soldiers and officers at risk.

The objective is to strengthen, not weaken, our national economy and create an army and military industry that will secure Russia’s sovereignty, the respect of our partners, and lasting peace.

Author: VLADIMIR PUTIN is prime minister of Russia and served as president from 2000 to 2008.

FEBRUARY 21, 2012

Source

A longer version of this article appeared in the Russian newspaper Rossiiskaya Gazeta.

Dünya Siyasetine Etki Edebilir

Üç seçimde de sürpriz sonuçlar çıkmayacağı yorumlarında artış var. Fakat seçmenin ne yapacağı hiç belli olmaz! Bu üç seçim, 2013’ten itibaren hem dünya siyasetine hem de bölgemize yakından etki edecek sonuçlar verebilir.

Üç ülkenin de Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin daimi üyesi ve G-8 ülkesi olması yapılacak seçimlerin sonuçlarını son derece önemli hale getiriyor.

Önümüzdeki yıl üç önemli ülkede devlet başkanlığı seçimleri yapılacak. 4 Mart 2012’de Rusya Federasyonu’ndaki seçimi, 22 Nisan’da (ikinci tur 6 Mayıs’ta) Fransa’da, 6 Kasım’da ise ABD’de yapılacak seçimler takip edecek. Üç ülkenin de Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin daimi üyesi ve G-8 ülkesi olması yapılacak seçimlerin sonuçlarını son derece önemli hale getiriyor. Henüz epey bir zaman olmasına rağmen, üç seçimde de sürpriz sonuçlar çıkmayacağı yorumlarında bir artış gözleniyor. Ama seçmenin ne yapacağı hiç belli olmaz!

Putin Yeniden…

Rusya Federasyonu’nda 27 Kasım’da aday belirleme kongresi yapan, iktidardaki Birleşik Rusya Partisi delegeleri, daha önce iki dönem devlet başkanlığı yapmış mevcut başbakan Vladimir Putin’i, oy birliğiyle devlet başkanlığı için aday gösterdi. Parti’nin Eylül’de yapılan kongresinde, Devlet Başkanı Dimitri Medvedev 2012 seçimi için aday olmayacağını açıklamış ve Putin’i aday göstermişti. Zaten 2008’de Medvedev’in devlet başkanı, Putin’in başbakan olduğu seçimden hemen sonra, bir dönem “dinlendikten” sonra Putin’in 2012’de tekrar devlet başkanlığı koltuğuna oturacağı yorumları yapılmıştı. Hatta Türkiye’de Başbakan Erdoğan’ın Cumhurbaşkanı olması halinde, Cumhurbaşkanı Gül’ün de, Başbakanlık koltuğuna oturmasının söz konusu olacağını ileri sürenler, “Putin Formülü” nitelemesini bir süredir yapmaktaydılar.

Gündemden Hiç Çıkmadı

Aslında Putin son dört yıldır Rusya’nın siyasi gündeminden hiç çıkmadı. Daha önceki başbakanların medyada neredeyse hiç görünmediği hatırlanırsa, Putin’in Medvedev’den bile daha ön planda kalmayı başardığını kabul etmek gerekir. Putin’i, kimi zaman judo yaparken, kimi zaman avlanırken, kimi zaman da dişçi aletleriyle kızdığı bir valiyi azarlarken televizyon ekranlarında gördük. Her ne kadar başbakanlık makamını dolduruyor gibi gözükse de, son altı yıldır da Rusya’yı gerçekte Putin yönetmekteydi. İç ve dış politikaya Medvedev değil, Putin damgasını vurmaya devam etti.

‘Yeni Çar’ Deniliyor

Rusya’da yapılan kamuoyu yoklamalarında halkın yaklaşık %40’ının Putin’e oy vereceklerini dile getirmeleri, seçimin galibinin şimdiden belli olduğu yorumlarına yol açıyor. 1996, 2000 ve 2008 seçimlerinde devlet başkanlığına aday olan ama her seferinde ikinci gelen, Komünist Parti lideri Gennadi Zuganov’un bir defa daha aday olacağına da kesin gözüyle bakılıyor. Bir diğer aday ise, Türkiye’de yakından tanınan Liberal Demokrat Parti lideri Vladimir Zirinovski. Zuganov ve Zirinovski’nin Putin’i “yıkabilecek” potansiyele sahip olduklarını kimse düşünmüyor. Bu durumda, kendisine “Yeni Çar” da denilen Putin’i, mart ayından itibaren tekrar devlet başkanı olarak görme ihtimalimiz gerçekten de yüksek.

Sarkozy Kesin Gibi

22 Nisan’da Fransa’da yapılacak seçimde de bir sürpriz olmazsa, mevcut devlet başkanı Nicholas Sarkozy’nin ilk turdan birinci çıkacağına kesin gözüyle bakılıyor. Ama ikinci tur için hesaplar çok farklı. Sarkozy’nin en güçlü rakibi olarak görülen Sosyalist Parti’nin potansiyel devlet başkanı adaylarından, eski IMF başkanı Dominique Strauss-Kahn’ın bir skandalla yarış dışı kalmasının ardından, Sarkozy’nin rahatladığı zannedilse de, aslında Fransa’daki durum, Putin’in kamuoyu yoklamalarında açık ara önde olduğu Rusya’dakinden hayli değişik. İlk turdan birinci çıksa bile, en çok oyu alan iki adayın yarışacağı 6 Mayıs’taki ikinci turda, Sarkozy’nin hayli zorlanabileceğini söyleyebiliriz. Kamuoyu yoklamalarına göre, ırkçı Jean Marie Le Pen’in kızı Milliyetçi Cephe lideri Marine Le Pen’in, ortanın sağındaki oyları toplayıp, Sarkozy’i koltuğundan edebileceği yorumunu yapanlar hiç de az değil. Sarkozy’nin, sağ oyları kendi isminin etrafında toplayabilmek için, seçim kampanyası sırasında daha fazla “Müslüman karşıtı” ve yabancı düşmanı bir söylem benimseyeceği tahmin edilebilir. Hatta daha önceki seçimlerde yaptığı gibi, Türkiye’nin AB üyeliğine açıkça karşı çıkacağı bazı açıklamalar da gelecektir.

Sosyalistler Hâlâ Şokta

Sosyalist Parti kurmayları ise bir yandan Kahn şokunu atlatmaya çalışırken, diğer yandan da 16 Eylül’de devlet başkanı adayı olarak belirledikleri François Hollande’ın kampanyasını hazırlıyorlar. Ama Hollande’ın Kahn’dan daha popüler bir aday olacağı şüpheli. 2007 seçimlerinde Sosyalist Parti’nin adayı olan ve Sarkozy’e kaybeden Segolene Royal’le birlikte yaşayan ve ondan dört çocuk babası olan Hollande, seçimin hemen ardından Bayan Royal’den ayrılmıştı. Tıpkı Sarkozy gibi Hollande’ın da Yahudi kökenli oluşunun, ırkçı Le Pen’in seçim kampanyasında ne ölçüde kullanılacağını yakında göreceğiz.

ABD’de İşler Karışık

2012’nin son önemli seçimi ise Kasım’da ABD’de yapılacak. Başkan Barack Obama’nın 2008’de seçimi kazanması, dünyada büyük ümitlerin doğmasına sebep olmuştu. “Evet, yapabiliriz” sloganıyla, ekonomik krizin üstesinden gelme sözünü veren Obama, pek çok Amerikalı için tam bir hayal kırıklığı oldu. Obama’nın ekonomi politikasını ve dış politikada izlediği yolu eleştiri yağmuruna tutan bir grup Cumhuriyetçi Parti üyesinin 2009’da oluşturduğu Çay Partisi (Tea Party) hareketi, Obama’ya karşı Cumhuriyetçi Parti içinden güçlü bir adayı çıkartmak için yoğun çaba gösteriyor, büyük oranda da Teksas Milletvekili Ron Paul’ü destekliyor. Eski Massachusetts Valisi Mitt Romney ve Teksas Valisi Rick Perry de Cumhuriyetçi Parti de öne çıkan başkan adayları. Bu isimlerin yanı sıra, yine Çay Partisi’nin desteklediği Minnesota Milletvekili Michelle Bachmann ve Amerikan siyasetinin renkli isimlerinden, eski Temsilciler Meclisi Başkanı Newt Gingrich ve eski Pennsylvania senatörü Rick Santorum da ön seçimlere girecek. Zenci olduğu için Obama’ya dişli bir rakip olabileceği düşünülen iş adamı Herman Cain ise, bir dizi skandalın ortaya çıkmasının ardından 3 Aralık’ta aday adaylığından çekildi.

Yakından Takip Edeceğiz

Demokrat Parti içinden Başkan Obama’ya rakip olacağını açıklayan isimler arasında Florida’lı tarihçi ve stratejist Darcy Richardson, performans sanatçısı Vermin Supreme ve Batı Virginialı Randall Terry gibi, çok fazla tanınmayan ve başkan adaylığı şansları bulunmayan isimler var.

Elbette, ABD’de siyaset yapan diğer partiler de başkan adaylarını şu aralar belirlemeye çalışıyorlar. Yeşil Parti, Liberal Parti, Sosyalizm ve Özgürlük Partisi ve Anayasa Partisi’nin göstereceği adayların yanı sıra, birkaç bağımsız aday da seçimlere girecek. Ama her zaman olduğu gibi seçim Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında geçecek. Obama’nın kazanma ihtimali yüksek olsa da, 2010 nüfus sayımından sonra, evvelce Demokrat Parti’nin kazandığı 6 eyalette ikincil seçmen sayılarının azaltılması, Obama için bir dezavantaj oluşturmuş gibi değerlendirilebilir.

Gelecek yılın bu üç seçimi, 2013’ten itibaren hem dünya siyasetine, hem de bölgemizdeki gelişmelere yakından etki edecek sonuçlar verebilir. Bu sebeple, üç seçim sürecini de yakından takip etmeye devam edeceğiz…

Yazar: Çağrı ERHAN

07.12.2011

Kaynak

Bu yazı ilk olarak 6 Aralık 2011 tarihinde Türkiye Gazetesi’nde Diplomatik Muhakeme köşesinde yayınlanmıştır.

Bununla birlikte İran’a bombardıman ihtimali o kadar yüksek değil; Patreaus’un bu açıklamayı hangi amaçla yaptığı ve bu açıklamanın Dışişleri ve diğer yönetim birimlerinin bilgisi dâhilinde yapılıp yapılmadığını bilmiyoruz. Ancak bizzat açıklamanın kendisi ayrıca Amerikan tutumuna ve müzakere sürecine de katkı yapmaktan oldukça uzak bir görüntü veriyor. Bu durumda içi boş bir tehdit olarak kalmaya mahkûm olan bu açıklama, İran’ın elini güçlendireceği gibi Amerikan imajına ve Obama’nın değişim vaadine gölge düşürebilir.

Bu tehdidin sonuçsuz kalmaya mahkûm olması için üç temel nedenden söz etmek mümkün. Birincisi, bu açıklama Obama’nın genel çizgisine ve dış politika anlayışı ile çelişiyor; ikincisi, İran’ı bombalamanın ciddi sonuçları olabilir; üçüncüsü de ABD’nin Ortadoğu içinde bulunduğu çıkmaz, yeni bir maceraya izin vermeyecek derecede ciddi ve çetrefilli.

Değişim ve uluslararası politikada çok taraflılığı yeniden canlandırmayı vaat eden Obama açısından Bush dönemi mirasının alternatif geliştirmeye engel teşkil ettiği görülüyor. Bunun son örneği ABD’nin Afganistan’da asker sayısını artırmaktan başka bir seçenek geliştirememiş olması; Nobel ödülü almasının üzerinden kısa bir süre geçmişken Obama’nın Afganistan’a ilave asker kararı ancak zorunlulukla ve başka alternatifin olmaması ile açıklanabilir. Ancak zorunlu bir karar da olsa bunun ABD’nin ve Obama’nın yeni barışçıl imajına zarar verdiği ortada. Hal böyleyken İran gibi daha muğlâk ve karmaşık bir sorunda askeri seçeneğin masaya yatırılması ABD’nin ve yeni başkanının durumunu iyice zora sokacak. ABD’nin Irak ve Afganistan’da ilave ve farklı askeri seçenekleri gündeme getirmesi bir dereceye kadar anlayışla karşılanabilir zira böylesi kararlar mevcut durumun vahametine ve karmaşıklığına bağlanabilir. Ancak ABD’nin İran ‘batağına’ Bush döneminde bile girmediği düşünüldüğünde Obama’nın İran’ı bombalayan bir lider haline gelmesi Obama’nın performansını bir süredir izleyen dünyayı hayal kırıklığına uğratabilir. Bu açıdan bakıldığında İran’ın bombalanması gibi ciddi riskler içeren bir seçeneği, Obama’nın gündemine alması uzak bir ihtimal gibi duruyor.

İran’ı bombalamak hiçbir sonuç getirmeyeceği gibi ciddi sorunları da beraberinde getirebilir; çok büyük bir ihtimalle nükleer tesislere ve bu arada devam etmekte olan çalışmalara ciddi zarar vermeyecek olan hava saldırıları, İran’ı daha sert bir tutum takınmaya ve var ise şayet bir nükleer tehdidin daha öngörülebilir hale gelmesine neden olabilecektir. Halen İran’ın nükleer silah elde edip etmediği konusunda net bilgi ve kanıt bulunmamakla birlikte, silah yapıldığı düşünülen tesislerin önemli bir kısmının yer altında son derece korunaklı bir şekilde inşa edildiği ve bir kısmının da yerleşim birimleri arasında serpiştirildiği biliniyor. Bu durumda doğrudan bu tesisleri hedef alacak bombalı saldırıların tesisleri bir seferde yok etmesi mümkün olmadığı gibi sivil kayıplara da sebep olması nedeni ile infiale sebep olması ayrıca kaçınılmaz görünüyor.

İran’a yönelik askeri bir harekât, Ortadoğu’da var olan karmaşayı daha da ciddi boyutlara götürebileceği gibi Irak’tan çekilmeyi planlayan ABD’nin planlarını da altüst edebilir. Irak’taki Şiiler üzerinde belirgin bir etkiye sahip olan İran’ın bu avantajını kullanmaya yeltenmesinin yanı sıra, başından beri ABD işgaline ve varlığına ciddi bir itiraz getirmeyen Iraklı Şiilerin de bu pozisyonlarını değiştirmeye başlaması gibi arzu edilmeyen sonuçları olabilir İran’a yönelik bir Amerikan bombardımanının.

Bu da Patreaus’un açıklamalarının yersiz ve biraz da anlamsız olduğunu gösteriyor; İran’ı nükleer heveslerinden vazgeçirmek istiyorsa, ABD ve diğer Batı ülkelerinin daha yaratıcı seçenekleri gündeme getirmesi gerekiyor. Aksi takdirde görünen o ki mevcut ortamda İran oldukça avantajlı bir pozisyonun keyfini çıkarıyor ve çıkarmaya devam edecek.

Yazar: Cenap ÇAKMAK

Cumartesi, 16 Ocak 2010

Kaynak

Kurum yetkilisi denetçilerin İran’da iki gün süren temasları sırasında Parçin’deki askeri tesise erişim için yoğun çaba sarfedildiğini ancak sonuç alınamadığını belirtti.

Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu Başkanı Yukiyo Amano, İran’ın taleplerini reddetmesinin kendilerini hayal kırıklığına uğrattığını kaydetti.

İran geçen hafta nükleer madde üretimini artıracak yeni bir makine tasarımını tanıtmıştı.

Öte yandan İran Genel Kurmay Başkan Yardımcısı Muhammed Hicazi, ülkesinin ulusal çıkarlarının tehlikeye girdiğini düşünürlerse önleyici saldırıda bulunma hakları olduğunu açıkladı.

Hicazi, İran’ın düşmanlarından yönelen tehditlere karşı kendini savunma vizyonunu aktardığı açıklamasında, ülkesinin ulusal çıkarları tehlikeye atılırsa, düşman ülkenin harekete geçmesini beklemeden İran’ın saldırıya geçerek önlem alacağını kaydetti.

Saldırı tehdidi

İran’ın nükleer programını bir tehdit olarak gören İsrail yönetiminden yetkililer de İran’a karşı bir önleyici saldırının gerekli olabileceğine işaret etmişlerdi.

Yakın zaman içinde İsrail’e önleyici saldırı seçeneğinden uzak durması çağrısında bulunan Amerikalı ve İngiliz yetkililer, İran’a uyguladıkları ambargo politikasının etkisini göstermeye başladığını ve diplomasiye zaman tanınması gerektiğini söylediler.

BBC muhabiri James Reynolds, İran’ın hem askeri hem de siyasi liderlerinin sıklıkla, eğer koşullar gerektrirse ülkenin düşmanlarını yenilgiye uğratacak güçte olduklarını vurgulayan açıklamalar yaptıklarını söylüyor.

ABD ve İsrail başta gelmek üzere Batılı ülkeler İran’ı nükleer silah üretmeye çalışmakla suçluyor.

Nükleer tesislerindeki faaliyetlerinin meşru olduğunu savunan İran, tesislerinin sadece sivil enerji ve tıbbi araştırma amacı taşıdığını söylüyor.

Geçen hafta Amerikan Savunma İstihbarat Dairesi Direktörü General Ronald Burgess, Kongre’ye yaptığı açıklamada, İran’ın saldırıya uğraması durumunda füze saldırısıyla karşılık verebileceğini belirtti.

Fakat General Burgess, İran’ın askeri bir ihtilafı başlatma veya kasten kışkırtma niyetinde görünmediğini de kaydetti. BBC Türkçe

Bugün, Amerika’nın dünya literatürüne think tank sözcüğünü kazandırmış olması tesadüf değildir. Think tank, araştıran, analizler yapan, yayınları olan ve danışmanlık hizmetleri veren sivil toplum kuruluşudur. Bu düşünce kuruluşları, Amerikan politikalarının yönlendirilmesinde ve karar alma aşamalarında yadsınamaz bir etkiye sahiptir.  Başka hiçbir ülkede düşünce kuruluşları ile siyasal yaşam ilişkisi bu kadar iç içe geçmiş değildir. Günümüzde, ABD merkezli olan think tank sayısı 1777`dir ve bu sayı dünyadaki tüm think tank kuruluşlarının yaklaşık üçte birine denk gelmektedir .

Amerikan think tank’lerinin ilk örneklerini oluşturan birinci nesil think tank’ler, 1900’lü yıllarda Amerikalı zengin hayırseverlerin ve entelektüellerin, akademisyenleri bir araya getirerek dünya sorunlarının tartışılabileceği bir ortam oluşturma istekleri sonucu ortaya çıkmıştır. Bu dönemin önemli düşünce kuruluşları: Carnegie Endowment for International Peace, Hoover Institution on War, Revolution and Peace, Council on Foreign Relations ve daha sonra bünyesinden bugünün önemli think tanklerinden Brookings Institution (1927) ve American Enterprise Institute for Public Policy (1943) çıkacak olan Institute for Government Research’tür.

İkinci Dünya Savaşı sonrası, iki kutuplu bir düzende süper güç olarak aktif ve güçlü bir dış politika izlemek zorunda kalan ABD için bağımsız uzman görüşleri her zamankinden daha önemli hale gelmiştir. Bu bağlamda, 1948 yılında Amerikan çıkarlarını korumak amacıyla RAND Corporation adlı think tank kurulmuştur. Dış politika alanında oldukça etkin olan RAND aynı zamanda yeni bir think tank neslinin, hükümet destekli think tank’lerin, öncüsü olmuştur. İlerleyen yıllarda RAND, Hudson Institute ve Urban Institute gibi düşünce kuruluşlarına da zemin hazırlamıştır.

Üçüncü nesil think tankler kendilerinden öncekilerin aksine siyasi tartışmalardan uzak durma prensibine sadık kalmamış ve ABD dış politikasının belirlenmesinde önemli rol oynamışlardır. Bu think tanklere örnek olarak Center for Strategic and International Research (1962), Heritage Foundation (1973) ve CATO Institute (1977) verilebilir.

Bugün, Amerikan politikasını think tank etkisinden ayrı düşünmek mümkün değildir. Bu kuruluşlarca üretilen fikirler başkan, kongre, senato, ordu, komisyonlar, şirketler ve de medya tarafından “alınmaktadır”. Bu gruba birde think tank sisteminin tipik temsilcileri olan Alvin Toffler, Hermann Kahn, Samuel Huntington veya Francis Fukuyama tarafından yazılan ve “best seller” olan kitapları okuyan uluslararası toplumu da eklemek gerekmektedir.

1945’ten sonra düşünce kuruluşları duruşları itibariyle merkezi, muhafazakar, liberal veya aşırı liberal eğilimler göstermeye başladılar. 80’li yıllarda demokrat partili senatör D.P. Moynihan, “Dikkat, cumhuriyetçiler düşünce partisi olma yolunda”  diyordu. Bugün Amerikan sağı, gücün bir ideolojik hegemonya işi olduğuna inanıyor ve bunu nedenle 40 yıldan fazla birsüredir muhafazakar kanada yakın think tankleri desteklemektedir. Bunlardan en önemlileri, savunma politikaları üzerine faaliyet gösteren Project for New American Century ve dış politika alanında etkili Heritage Foundation’dır.

George W. Bush’un başkanlığı sırasında Project for New American Century kuruluşu özellikle dış politika ve güvenlik konularında hükümet üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Heritage Foundation ise yetkileri anayasa ve hukuk prensipleriyle sınırlandırılmış bir hükümet, özel teşebbüs, kişisel özgürlükler, etkili bir ulusal savunma politikası ve geleneksel Amerikan değerleri üzerine kurulu bir dünya görüşünü savunmaktadır. Sürekli bir rekabet içinde olan think tankler için görüşlerini yaymak ve etki alanlarını arttırmak son derece önemlidir. Amerikan başkanlık seçimleri,  bu amaca hizmet edebilecek  en iyi kanaldır. Başkan adaylarının iç, dış ve güvenlik politikalarına ilişkin görüşlerini yansıtan ve göreve geldikleri taktirde izleyecekleri politikalar hakkında bilgi veren taslaklar genellikle think tankler tarafından kaleme alınmaktadır. Örneğin, Jimmy Carter’in  Trilateral Commission ile, Ronald Reagan’in Heritage Foundation ile, Bill Clinton’in ise Progressive Policy Institute ile işbirliği içerisinde olduğu bilinmektedir.

Ayrıca, başkan Wilson’un Beyaz Saray’a çıkışından itibaren, başkanlar ve başkan adayları ABD’nin geleceğini şekillendirmek için büyük ölçüde think tanklerde görev yapan uzmanlardan yararlanmışlar, hatta bu uzmanlar yönetimde danışman olarak söz sahibi olmuşlardır. Son olarak belirtilmesi gereken, think tanklerin karar alıcalar üzerinde sahip olduğu etkinin büyük ölçüde o ülkedeki demokrasi işleyişi ile bağlantılı olduğu ancak, siyasal sistem, etnik yapı, gelenekler ve bölgesel farklılıkların da önem taşıdığıdır. Amerika’nın federal yapısına bağlı olarak, eyaletler arasındaki rekabet ortamı sürekli daha farklı ve daha tatminkar politikaların yürürlüğe konması açısından think tanklerin önemini arttırmaktadır. Aynı şekilde, Amerika nüfusu çok farklı etnik yapı ve gelenekten insanlardan oluşmaktadır. Bu farklı gruplar, kendi görüşlerine uygun olan think tankler aracılığıyla taleplerini karar alma mekanizmalarına iletebilmektedir. Ayrıca, ABD’de “bağış yapma” ve entelektüel tartışmalara maddi katkı sağlama kültürünün son derece gelişmiş olması da think tanklerin varlıklarını sürdürmelerinde önemli bir etkendir.

Yazar: Emine AKÇADAĞ

Salı, 20 Ekim 2009

Kaynak

Five reasons why America doesn’t have great presidents anymore.

Happy Presidents Day, a holiday that ranks somewhere between Groundhog Day and Opening Day at the ballpark in the list of Americans’ priorities. It’s easy to see why. Even though Americans admire their great presidents, they’ve been frustrated for quite a while now by their Disappointers in Chief. Those presidents seem to have become experts in taking Americans to the Mount Everest of hope and expectations and then letting them down in the valley of executive despair. Americans’ own expectations, of course, have always been too high. Still, of late, Americans haven’t had what presidential scholars would describe as a parade of great presidents occupying the White House.

Indeed, since Franklin Delano Roosevelt, America’s last undeniably great president, the history of the presidency has resembled much more a bumpy and often wild ride than a consistent tale of top performers. It has been a story of scandal, impeachment, assassination, and transitional presidencies — and also one of dedicated, intelligent, and able presidents, some of whom were not actually great presidents but who were great at appearing presidential. But since FDR, the greatness of consistent and incomparable achievement has eluded all of his successors.

Why? Are Americans just in a bad patch — like in the 19th century for a decade or so on either side of Abraham Lincoln, when faceless chief executives came and went without much of a trace of significant accomplishment? Are Americans just between great presidents, waiting for another FDR? Or is something else afoot?

I think it’s the latter. And as Americans celebrate President’s Day, more likely at the shopping mall than the National Mall, here are five reasons that presidential greatness has become harder now than ever.

1. Americans are ambivalent about greatness.

The American system, creed, and political culture works against greatness. There’s an anti-greatness and anti-authority trope that courses throughout U.S. history. Unlike the European story (literally filled with Greats — Catherine, Alexander, Peter, Charles, and a handful of English kings), American history was not peopled by the royal or the entitled. There was no real tradition of grandiosity (sorry Newt) and certainly few of the monarchial trappings of power. George Washington rode around in an ornate coach with a large GW embossed on its top, but he shunned the more elaborate titles of the office in favor of a simple Mr. President. Americans have always liked leaders with a common touch and a dose of humility, even just for show.

Indeed, much to the dismay of the British ambassador, Thomas Jefferson would regularly greet him in bedroom slippers, sometimes opening the White House door in his stocking feet. Grover Cleveland answered his own phone; and Harry Truman, after leaving the White House in the summer of 1953, packed up the wife and drove himself to New England without handlers or Secret Service protection. Not until 1906, after three U.S. presidents (Lincoln, James Garfield, and William McKinley) had been assassinated, did Congress even authorize formal statutory authority for presidential protection.

2. FDR was a tough act to follow.

Let’s face it. Following a four-term president who overcame polio to lead America through its greatest economic calamity and to victory in its greatest war sets a pretty high bar. None of his successors would measure up. Truman, who likely had the third-hardest job in American politics (following FDR — No. 3 after John Adams, who followed Washington, and Andrew Johnson, who succeeded Lincoln), did pretty well, particularly in fashioning a wise set of Cold War policies. But the idea that any president would best Roosevelt in the achievement department died with him. That all of FDR’s successors are still judged by his remarkable 100 Days is a testament to the reality that all would live in his shadow. In 1951, driven by Republicans and southern Democrats, the 22nd Amendment was ratified, restricting a president’s tenure to two terms. FDR’s enemies thought they were getting even, but what they really did in ensuring that there would be no more FDRs was to elevate the real one into presidential immortality.

3. America’s modern crises make greatness very hard.

Greatness in the presidency is driven by severe crisis that encumbers the nation for a sustained period of time. Washington, Lincoln, and Roosevelt were America’s greatest presidents because they faced and overcame the three greatest challenges in America’s history: the birth and consolidation of the republic; civil war; and the Great Depression and World War II. The Founders wanted a strong executive, but one who was accountable also, constrained by checks and balances as well as shared and separated powers. The American system moves only when it’s shocked, and it allows a president to tame what is an inherently unruly political structure.

But crisis only opens the door. Unless a president also has the character and the capacity to know what to do and how to do it, they will fail. James Buchanan and Herbert Hoover weren’t up to the challenges; Lincoln and FDR were. Since FDR, America hasn’t had the kind of emergency that has offered the chance for both heroic crisis management and the fashioning of some transformational legacy that would change the country in a fundamental way.

America has had plenty of crises, to be sure, but none that have been inescapable, relentless, and nation-encumbering. In fact, America’s modern challenges have become routinized. That’s what happened with the Cold War, even with the 9/11 attacks. They became what presidential scholar Richard Neustadt called “inside government crises” rather than outside crises. Indeed, where presidents have had great moments — John F. Kennedy over Cuba, Lyndon B. Johnson in the wake of JFK’s death pushing transformative change on civil rights and social programs — they resulted from real crisis or trauma. The 9/11 attacks might have been such a moment, but it was wasted by a president who took the country into discretionary war and away from using the tragedy to promote a sense of sustained national identity or purpose. Obama had his economic crisis — but without Depression-era 25 percent unemployment and bread lines, it wasn’t sufficient to force Republicans to cooperate or allow for dramatic presidential action.

America’s contemporary challenges are severe, but they’re slower bleeds. Debt, deficits, and decaying infrastructure produce delay and division — not consensus. And problems of this nature don’t afford much space for heroic presidential action. Balancing the budget isn’t quite defeating Hitler, but the structural polarization in modern politics makes even the former very hard to achieve.

4. Media trivializes.

Greatness in the presidency requires a certain amount of distance, detachment, even mystique. The media has been tough on presidents since George Washington — but not nearly as intrusive as it is now. FDR could hide his affairs and the extent of his disability because a willing press allowed him to; Kennedy had the same free pass. Not today. America’s 24/7, in-your-face media is relentless — and presidents contribute to it by believing they need to keep ahead of the curve and project their presence constantly. Lincoln gave four major speeches during his presidency; FDR gave only four fireside chats during his first year. Barack Obama gave over 500 speeches and major remarks during his first 365 days in office.

Presidents today also succumb to the Oprah-style need to reveal and share things about themselves, a curious feature of our modern age. Eighteenth- and 19th-century politicians didn’t share. Washington, Lincoln, and FDR were public men with impenetrable private interiors. Jefferson burned his letters to his late wife. Obama had written two bestselling autobiographies before he set foot in the White House. A presidential Twitter news conference (July 6, 2011) may be smart politics and communications, but somehow the notion of being the president in 140 characters just doesn’t compute.

The media offer presidents great opportunities to get the message out. But the media also suck the mystery and aura out of the presidency. It’s hard to imagine now, as presidential historian Michael Beschloss reminds us, but when JFK addressed the country during the Cuban missile crisis, the networks went back to normal programming. That meant there was no media mediation, no talking-head commentary interposing itself between the public and the president. Americans were left to come to terms with the president and his words, by themselves.

5. It’s a big world out there.

Modern presidents face a world that’s largely beyond their control. The new globalized, integrated world impinges significantly, directly, and often immediately on important domestic issues in a way their predecessors could never even imagine. As an expanding continental power, America faced troubles enough. Both Washington and Lincoln had to deal with galactic challenges of nation-building and civil war, and they even had to contend with the great powers of their day in North America and at sea. As monumental as these challenges were, they were still contained. They were continental problems that offered up at least the possibility of continental solutions. With largely nonpredatory neighbors to its north and south, and oceans and fish to its east and west (“our liquid assets,” one historian once called them), U.S. presidents had more control and a better margin for success. The foreign-policy challenges — crisis with Spain, intervention in Mexico, preventing European influence in Latin America, and World War I – faced by the first three presidents to get America’s feet wet in the world (McKinley, Theodore Roosevelt, and Woodrow Wilson) paled before the complexity of those that the second Roosevelt would encounter, let alone his successors.

Put aside for just a minute the gigantic size of America’s economic, political, cultural, and security footprint in the world — the latter, alone, which has the country deployed militarily to hundreds of bases around the world. Just think about the dependency and interconnectedness of the United States in the world today. Nineteen terrorists attacked the Twin Towers and the Pentagon; within a couple of years, America found itself bogged down in what would become the two longest wars in its history. Or what about Greece, a place the founders looked to as a source of philosophical and intellectual inspiration? It now exports bad debt that can roil U.S. financial markets with even a hint of possible default.

America doesn’t control the world. And its presidents aren’t action-adventure superheroes who can impose their will with words and deeds. The gap between expectations and delivery has always been a tough one to close, and the demand for great leaders has always exceeded the supply. Americans need to get a grip and dial down what they expect of the presidency and those who occupy it. Maybe then Americans can allow their presidents to be good without expecting them always to be great.

Author: AARON DAVID MILLER is a distinguished scholar at the Woodrow Wilson International Center for Scholars. His new book, Can America Have Another Great President? will be published this year.

FEBRUARY 20, 2012

Source

Yunan kamu tahvilleri aylardır ‘çöp tahvil’ statüsünde. Yani ‘yatırım yapılamaz’ seviyede. Bu durumda hiçbir piyasa aktörü Yunanistan’a borç vermek istemiyor. Dolayısıyla Yunanistan, borçlarını çevirebilmek için AB’nin üzerinde çalıştığı 130 milyar euroluk ikinci kurtarma paketine muhtaç durumda. Eğer bu paket devreye sokulmaz ve Mart başına kadar ilk kredi dilimi serbest bırakılmazsa, Atina’nın iflas bayrağını çekmekten başka bir alternatifi yok.

Bunu bilen Yunan Maliye Bakanı Venizelos ve teknokrat Başbakan Papadimos, bir yandan euro bölgesinin Yunanistan’a en katı yaklaşan üyeleri Almanya, Hollanda ve Finlandiya’yı ikna etmeye çalışırken, diğer taraftan ülke içinde sağ ve sol yelpazeyi temsil eden Yeni Demokrasi Partisi ve PASOK’u kemer sıkma tedbirlerini desteklemesini temin etmeyi hedefliyor. Ancak her iki strateji açısından da başarıya ulaşmak adeta dikenli bir yolda yürümek gibi…

Yunanistan’ın Kâbusu: Alman Vetosu

Almanya’nın başını çektiği koalisyon Yunanistan’a hiç güvenmiyor. Bugüne kadar verilen taahhütlerin yerine getirilmediğinden bahisle çok sıkı tedbirlerin alınmasını ve kalıcı garantilerin verilmesini talep ediyor. Hatta Yunan bütçesinin başına, atanmış bir Avrupa Komisyonu temsilcisinin getirilmesini talep eden ve bu konuda bir taslak teklif üreten de bizatihi Almanya oldu.

Berlin’in Yunanistan’a artık tahammül edemediği açık… Hatta ‘Yunanistansız bir euro bölgesi’ projesi, Almanlara her geçen gün daha kolay kabul edilebilir bir senaryo olarak görünmeye başladı. Alman Maliye Bakanı Wolfgang Schäuble’nın, “euro bölgesinin, Yunanistan’ın iflası karşısında iki yıl öncesine göre daha iyi hazırlandığı” yönündeki yorumu, bunun üzerine Yunan mevkidaşı Venizelos’un, “birileri bizi euro bölgesinden çıkmaya zorluyor” açıklaması, artık cinin şişeden çıktığını gösteriyor.

Bundan bir sene öncesine kadar, ‘Yunanistansız bir euro bölgesi’ adeta bir tabuydu. Her şeye rağmen, hiçbir üyenin iflas etmesine izin verilmemesi gerektiği hem Avrupalı liderler hem de Avrupa Komisyonu tarafından monolitik bir blok halinde dile getiriliyordu. Ancak aradan geçen sürede Yunanistan’a verilen ilk kurtarma paketinin sorunu çözmemesi, Yunan siyasetçilerin AB-IMF’nin istediğini kemer sıkma tedbirlerini tam olarak uygulayamaması ve 130 milyar euroluk ikinci bir pakete gereksinim duyulması denklemi değiştirdi.

Kritik Psikolojik Eşik Aşıldı

Bugün gelinen noktada, Yunanistan’ın euro bölgesinde tutunamayacağı, ikinci kredi dilimi serbest bırakılsa bile Yunan sorununu çözmeye yetmeyeceği, meselenin altında rekabet edememe ve bu nedenle kronik cari açık verme gibi yapısal sorunların yattığı görülmüş durumda. Bu nedenle Almanya gibi ülkeler, daha derin Avrupa bütünleşmesi için Yunanistan’ı adeta bir engel olarak görmeye başladı. Üstelik Alman halkı da “kendi vergileriyle niçin ‘sorumsuz’ Yunanlıların finanse edildiğini” daha çok sorgulamaya başladı. İkinci bir kurtarma paketini Almanya’da destekleyenlerin oranı yüzde 25’i geçmiyor.

Sonuç olarak Yunanistan AB içindeki desteğini neredeyse tamamen kaybetmiş durumda. Sadece euro bölgesi üyelerinin siyaset yapıcıları değil, aynı zamanda Avrupa Komisyonu’nun temsilcileri de, ‘Yunanistan nasıl kurtulur’ sorusuna kafa yormaktansa ‘Yunanistan, euro bölgesine en az zararı vererek nasıl dışarıya çıkarılabilir’ sorusuna odaklanmanın daha faydalı bir taktik olduğunu düşünmeye başladı. Bu paradigma değişimi, Yunanistan sorununda kritik psikolojik eşiğin aşıldığını gösteriyor. Yunanistan’ı asıl korkutan da bu…

Yazar: Mustafa Kutlay

20.02.2012

Kaynak

Euro Bölgesi Başkanı Jean-Claude Juncker, anlaşmanın Yunanistan’ın Euro Bölgesi’ndeki geleceğini garanti altına alacağını söyledi ancak Yunan toplumunun tüm kesimlerinin çaba göstermesinin şart olduğunu ifade etti.

Anlaşma, Yunanistan’a 130 milyar euroluk kurtarma paketini onaylıyor.

Karşılığında Yunanistan, borçlarının 2020 yılına dek GSMH’nin yüzde 121′ini aşmamasını sağlamakla yükümlü olacak.

Zirve öncesinde, Fransa Maliye Bakanı Francois Baroin, Yunanistan’ın kurtarma paketi konusunda anlaşma koşullarının hazır olduğunu söyledi.

Maliye bakanları, Atina’nın Mart ortasındaki ödemelerini yapıp iflastan kurtulmak için ihtiyaç duyduğu 130 milyar euroluk mali yardım paketinin son ayrıntılarını gece boyu görüştü.

Yunanistan Başbakanı Lukas Papadimos, yardım paketini sağlayabilmek için dün Brüksel’e gitmişti.

Kurtarma paketi çerçevesinde Yunanistan’a borç veren özel sektörün alacaklarının yüzde 70 azaltılmasına verdiği onayla birlikte, Yunanistan’ın borcunun 100 milyar euroluk kısmı silinecek.

Yardım paketinin onaylanması, Atina’nın istenilen şartları yerine getirmediği gerekçesiyle daha önce ertelenmişti.

Atina, Troyka olarak bilinen Avrupa Birliği, Uluslararası Para Fonu (IMF) ve Avrupa Merkez Bankası’ndan 130 milyar euroluk kurtarma paketi alamasaydı, Mart ayı ortasında yapması gereken 14,5 milyar euroluk tahvil ödemelerini yapamayacaktı.

Ancak bir çok ekonomist Yunanistan’ın iflası ve eurodan çıkarılması riskinin henüz ortadan kalkmadığına dikkat çekiyor.

Yunanistan, son iki senedir taahhüt ettiği hiçbir hedefi tutturamadığı için Avrupalı yetkililerin yoğun baskısı altında.

Euro bölgesi başkanı Jean-Claude Juncker, Cuma günü yaptığı açıklamada Yunanistan’ın mali politikalarının daha sıkı kontrol etmek istediklerini söylemişti.

BBC Avrupa editörü Gavin Hewitt, kurtarma paketi serbest bırakılsa dahi, Atina’nın borçlarını idare edebilecek bir seviyeye düşürüp düşüremeyeceğinin belli olmadığına dikkat çekiyor.

Atina’ya 2010 yılında verilen 110 milyar euroluk kurtarma paketi, krizin önlenmesine yeterli gelmediği için ikinci kurtarma paketine gerek duyuldu. BBC Türkçe

Hiçbir Faaliyette Yer Alamaz

Çeşitli örnekler göstermektedir ki, eğer Türkiye gerçekten engellemek isterse İsrail’in ne kapıdan ne de bacadan girerek, NATO’nun herhangi bir faaliyetinde yer almasının imkânı yoktur.

Balıkçı Takası Bile Gönderemez

Ankara “veto” ettiği sürece NATO’ya bağlı diğer bütün üyeler bir araya gelseler bile, İsrail’in Etkin Girişim harekâtına değil savaş gemisi, bir balıkçı takası bile göndermesinin önü tıkalıdır.

Ben Muhabir Olsaydım

NATO Genel Sekreteri Türkiye’ye gelecek. Ben muhabir olsam, “Türkiye onay vermeden İsrail’le NATO arasında herhangi bir iş birliği yapılabilir mi?” diye sorardım.

“Artık İsrail Hükümeti’nin bedel ödemesinin zamanı gelmiştir.” Bu cümle, Türkiye’nin İsrail’e karşı beş maddelik tedbir paketinin açıklanması için 2 Eylül 2011’de düzenlenen basın toplantısında sarf edildi. Tedbir paketi beş madde içermekteydi. Buna göre, Türkiye İsrail’deki diplomatik temsilciliğini ikinci kâtip seviyesine indirecek; Türk donanması Akdeniz’de seyrüsefer serbestîsinin sağlanması için her türlü tedbiri alacak; iki ülke arasındaki bütün askerî anlaşmalar askıya alınacak; Gazze’ye uygulanan İsrail ablukasının kaldırılması için Uluslararası Adalet Divanı’na gidilecek ve Mavi Marmara baskınında zarar görenlerin ailelerinin açacağı davalara her türlü hukuki destek verilecekti.

Karşı Yöndeki Çabalarımız

Geçen hafta gazetelerde Türkiye-İsrail ilişkilerini yakından ilgilendiren iki önemli haber yer aldı. Birincisi, Türkiye’nin NATO bünyesinde Akdeniz’de uluslararası terörle mücadele kapsamında yürütülen Etkin Girişim (Active Endeavour) harekâtına İsrail’in katılımını engellemeye çalıştığıyla ilgiliydi. Habere göre, Türkiye’nin karşı yöndeki çabasına rağmen, güya NATO İsrail’le bir anlaşma yaparak bu ülkenin savaş gemilerinin de harekâta katılması sağlanacaktı. Bu haber ya yalandı ya da haberde dile getirilmeyen başka birtakım gelişmeler Brüksel’deki NATO Karargâhında yaşanmaktaydı.

Nelere Onay Vermedik

Türkiye’nin 60 yıllık NATO üyeliği sırasında defalarca görüldüğü gibi, bir üyenin bile onay vermediği hiçbir kararın bu teşkilata alınması veya uygulanması mümkün değildir. 1974’te NATO’dan çıkan Yunanistan, 1980’de teşkilata geri dönebilmiştir; çünkü 12 Eylül darbesinden sonra Evren ve arkadaşları Amerikalıların baskılarına dayanamayarak, “Rogers Planı” gereğince bu dönüşe onay vermişlerdir. 1966’da NATO’nun askerî kanadından çıkan Fransa 2009’da geri dönmüştür; çünkü Fransa’yla ilişkilerin gergin olmasına rağmen Türkiye bu dönüşü engellememiştir. Aynı yıl eski Danimarka Başbakanı Rasmussen NATO Genel Sekreteri olmuştur; çünkü başlangıçta bu isme itiraz eden Türkiye, bazı isteklerinin kabul edilmesinden sonra bu isme karşı çıkmaktan vazgeçmiştir. 2010’da NATO Libya’ya askerî harekât düzenlemiştir; çünkü Türkiye buna onay vermiştir. 2012’de Malatya’ya bir NATO radarı yerleştirilmiştir; çünkü Türkiye buna daha 2009’da “evet” demiştir. Diğer yandan Kıbrıs Rum Kesimi NATO’nun hiçbir faaliyetinde yer alamamaktadır; çünkü bu yöndeki teşebbüslerin tamamını Türkiye kararlılıkla engellemiştir.

Bu örnekler göstermektedir ki, eğer Türkiye gerçekten engellemek isterse İsrail’in ne kapıdan ne de bacadan girerek, NATO’nun herhangi bir faaliyetinde yer almasının imkânı yoktur. Ankara “veto” ettiği sürece diğer bütün üyeler bir araya gelseler bile, İsrail’in Etkin Girişim harekâtına değil savaş gemisi, bir balıkçı takası bile göndermesinin önü tıkalıdır. Eğer İsrail bir NATO harekâtına katılacaksa, bu ancak Türkiye’nin itirazından vazgeçmesiyle olabilir. Başka da yolu yoktur.

Biz Evet Demezsek Eğer…

Yine geçen hafta gazetelerde yer alan bir diğer haber, Malatya’ya yerleştirilen radar ile İsrail’deki radarın iş birliği yapmaya başladıkları ve bir İsrail F-15 uçağından tatbikat amaçlı olarak fırlatılan bir füzenin bu iki radarın iş birliği sayesinde başarıyla izlendiği şeklindeydi. Bu haber yalansa, Türkiye’nin tutumunda bir değişiklik olmadığı söylenebilir. Ama eğer bu haber doğruysa, Türkiye’nin başlangıçta ileri sürdüğü, “radardan alınan bilgiler hiçbir şekilde İsrail’le paylaşılmayacağı” tezinden vazgeçtiği sonucuna ulaşmak mümkündür. Zira NATO çerçevesinde yapılacak bütün tatbikatlar ve bu tatbikatların içeriği bütün NATO üyelerinin onayladığı planlarla belirlenir. Türkiye İsrail’le bilgi paylaşımını öngören, dahası bir İsrail savaş uçağının fiilen katıldığı bir NATO tatbikatına “evet” demedikçe, bu türden bir iş birliğinin yapılması söz konusu olamaz.

İki Sonuca Ulaşılıyor…

Bu iki haberi, yazımın ilk paragrafında zikrettiğim beş maddelik tedbir paketini dikkate alarak yorumladığımda, hangisinin doğru olduğunu henüz bilmediğim iki sonuca ulaşıyorum:

Birinci sonuç, Türkiye İsrail’e karşı açıkladığı tedbir paketindeki bazı maddelerden vazgeçmiş olabileceğidir. Kasım ayında Gazze’ye insani yardım taşıyan Kanada ve İrlanda bandıralı iki gemiye İsrail müdahale ettiğinde Türkiye tedbir paketinde yer alan “Doğu Akdeniz’de seyrüsefer serbestîsinin sağlanması” maddesini işleterek İsrail’e karşı herhangi bir adım atmamıştı. Keza tedbir paketinin açıklanmasının üzerinden dört ay geçmiş olmasına rağmen, Gazze ablukasının kaldırılması konusunun Uluslararası Adalet Divanı’na taşınması yönünde Türkiye bir girişimde bulunmadı. İlan edilmiş bu iki önemli tedbirin uygulanmamasından hareketle, İsrail’e karşı askerî alandaki tedbirlerin de yumuşatıldığı ve İsrail savaş uçağının bir NATO tatbikatına katıldığı ya da İsrail savaş gemilerinin Etkin Girişim harekâtına aslında Türkiye’nin itirazı değil, onayıyla katılacağı sonucuna ulaşılabilir. Böyle bir geri adım attığımıza ben şahsen inanmıyorum.

Medya Üzerinden Operasyon

İkinci sonuç, Türkiye’nin İsrail’e karşı sert tutumunda hiçbir değişiklik olmamasına rağmen Fransa’da Ermeni iddialarını kabul etmemeyi suç sayan yasanın Anayasa Mahkemesi’ne taşınmasının aslında Yahudi lobisinin yardımıyla mümkün olduğunu ileri süren bazı çevrelerin, İsrail’in bu “jesti”nin karşılık görmesi için Türkiye’yi bazı noktalarda geri adım atmaya zorladığıdır. Bir diğer iddia Washington’un, Türkiye’nin Esad’a karşı geliştirdiği yeni planı desteklemek için İsrail’le ilişkilerini düzeltmesi şartını ileri sürmesidir. Yukarıdaki iki gazete haberi yalan olsa bile, İsrail’in medya üzerinden bir operasyon yürüttüğü ve halkımızın “Orta Doğu’da işler bu kadar karışıkken, Suriye’de kan gövdeyi götürüyorken ve Irak’ın Mart sonunda bölünebileceği söylentileri ayyuka çıkmışken, İsrail’le aramızı düzeltmeliyiz” şeklinde düşünmeye sevk edildiği açıktır.

Bu iki sonuçtan hangisinin doğru olduğunu anlamamız için Cuma günü Türkiye’ye gelecek NATO Genel Sekreteri’nin kendisine yöneltecek sorulara vereceği cevaplar büyük önem taşımaktadır. Ben muhabir olsam, “Türkiye onay vermeden İsrail’le NATO arasında herhangi bir iş birliği yapılabilir mi?” diye sorardım.

Yazar: Çağrı ERHAN

20.02.2012

Kaynak